Tag Archives: هم

تعادل جنسیتی بر هم خورده است


سالنامه آرمان امروز – زهرا سلیمانی: امروزه زنان در ایران پا به پای مردان به فعالیت می پردازند، اما در برخی مواقع دیدگاه ها نسبت به زن امروز همچون گذشته از پیشرفت او جلوگیری می کند. برای مثال آمارهای همسر آزاری در ایران، متفاوت است، اما تقریبا ۲۰ درصد زنان در طول زندگی خود تجربه خشونت فیزیکی و حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد نیز تجربه خشونت عاطفی دارند. از سوی دیگر در سال های اخیر اخبار متعددی درباره عدم اجازه خروج از کشور ورزشکاران زن توسط همسران شان حاشیه ساز شد.

هر یک از این مسائل را می توان جزو مطالبات زنان از دست اندرکاران امر جویا شد. این در حالی است که با تحولات امروز نیازمند سازوکارهای علمی و تخصصی برای پیشگیری و مدیریت آسیب های اجتماعی هستیم و باید با مواجهه صحیح با این موضوع، مداخلات مناسب طراحی و برنامه ریزی درست انجام شود. آنچه در ادامه می خوانید مشروح گفتگوی ما با معصومه ابتکار، معاون امور زنان و خانواده رئیس جمهوری درباره کم و کیف خدمات رسانی به زنان در دولت دوازدهم است.

معصومه ابتکار: تعادل جنسیتی بر هم خورده است

وضعیت زنان کشور را در شرایط کنونی چگونه ارزیابی می کنید؟ زن امروز در مقایسه با گذشته از امکانات و شرایط مناسب تری برخوردار است، اما باز هم شاهد برخی تبعیض ها در حوزه های مختلف برای زنان هستیم. برای رفع این تبعیضات چه باید کرد؟

– بله، به طور قطع در حال حاضر وضعیت زنان در زمینه های مختلف به صورت زیربنایی و اساسی نسبت به قبل ارتقا داشته است. وقتی به کاهش نرخ بی سوادی در میان زنان و پیشی گرفتن آنان در ورود به آموزش عالی نگاه می کنیم یا افزایش امید به زندگی و بهبود شرایط بهداشتی را در نظر می گیریم نسبت به قبل از انقلاب تفاوت های جدی به چشم می خورد، اما در عین حال می بینیم وضعیت اشتغال زنان به نسبت ارتقای تحصیلی آنان رشد نداشته و برای مثال بیکاری زنان تحصیل کرده در برخی استان ها بیش از سه برابر مردان است. این وضعیت از سویی البته به مشکل اشتغال در کشور بر می گردد که نباید آن را از نظر دور داشت. نگاه دولت به این موضوع در برنامه ششم توسعه روشن است؛ تکلیف ماده ۱۰۱ قانون برنامه ششم برنامه ریزی متعادل جنسیتی است، یعنی برنامه ها به نحوی تنظیم شود

که زنان هم بتوانند دسترسی برابر به خدمات مانند آموزش، بهداشت، ورزش، فرهنگ و اشتغال داشته باشند. بنابراین ما برای توسعه و اشتغال زنان در کشور دو برنامه داریم، یکی مصوبه دولت درباره تسهیلات مربوط به اشتغال فراگیر است که در پی جریان شکل گیری آیین نامه و فرآیند اشتغال زنان هستیم. دیگری، تخصیص یک و نیم میلیارد تومان از صندوق توسعه برای اشتغال زنان روستایی است. همچنین در تلاش هستیم از فناوری های نوین برای کارآفرینی زنان بهره مند شویم. در هر صورت توانمندسازی اقتصادی زنان مهم است و باید سهم آنان از این مقوله جدا دیده شود. اشتغال زنان سرپرست خانوار نیز از اولویت هاست که به طور مثال در بخش شهری با همکاری بهزیستی، کارگروه ویژه ای تشکیل شده است.

اقداماتی مانند ارائه تسهیلات به زنان سرپرست خانوار از طریق بانک قرض الحسنه مهر ایران که در تفاهمنامه با معاونت ریاست جمهوری در امور زنان و خانواده صورت گرفته یا ایجاد صندوق های خانگی که سیاستی دوستدار خانواده است. در این میان باید برای افزایش تمایل جوانان به ازدواج و تقویت نشاط در جامعه نیز برنامه ریزی کرد و آموزش در این عرصه ها مهم است. تقسیم کار ملی بین دستگاهی در این زمینه صورت گرفته تا آموزش قبل و بعد از ازدواج ارائه شود. هر چند در حوزه زنان و خانواده عقب ماندگی و چالش داریم اما دستاوردهای زیادی هم داشته ایم و حتی می توانیم تجربیات خود را در همکاری های بین المللی عرضه کنیم.

شما تاکنون رایزنی های متعدد برای حضور زنان در ورزشگاه ها انجام داده اید، هم اکنون این مسئله در چه مرحله ای است؟

– سال ها خانم ها با رعایت موازین وارد استادیوم ها شده اند و این حساسیت ها به عوامل مختلفی بر می گردد اما حالا در این شرایط باید بتوانیم اعتمادسازی لازم را انجام دهیم. الان برای حضور زنان در ورزشگاه ها نیازمند چارچوب ها و تدابیری هستیم. به همین منظور آیین نامه ای تصویب شده تا شرایط برای حضور زنان در ورزشگاه ها تسهیل و این امر امکان پذیر شود. اگر در چارچوب ارزش ها، موازین و مقررات پیش برویم، مشکل حل می شود.

ازدواج زودهنگام یکی از چالش های امروز است. بر اساس نظرات کارشناسان امر، آمار این نوع ازدواج در سال های اخیر افزایش یافته است. در این زمینه چه اقداماتی می توان انجام داد؟

– در ایران ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی مصوب سال ۱۳۱۲ نکاح انات قبل از ۱۵ سال تمام و نکاح ذکور قبل از ۱۸ سال را ممنوع اعلام کرده بود، اما بنا بر شرایط با نظر دادگاه ممکن بود اجازه ازدواج داده شود. این اجازه به انات کمتر از ۱۴ سال و ذکور کمتر از ۱۵ سال داده نمی شد. سال ۱۳۵۳ در قانون حمایت خانواده در ماده ۲۳ این سن افزایش پیدا می کند و درباره مردان به ۲۰ سال و درباره زنان به ۱۸ سال می رسد. ۱۸ سال و ۱۵ سال هم کف سن ازدواج می شود و پایین تر از این سن به هیچ وجه امکان ازدواج وجود ندارد. یک قانون مجازات هم داریم که در سال ۱۳۱۶ تصویب شده که گفته اگر کسی خلاف شرایط ماده ۱۰۴۱ ازدواج کند، محکوم می شود

و اگر بر اثر ازدواج آسیبی به زن وارد شود، مجازات فرد شدید می شود که هم اکنون این قانون منسوخ شده است. بعد از انقلاب ماده ۱۰۴۱ تغییر کرد و سن بلوغ شرعی جایگزین شد که انتقاداتی به آن وارد بود. تا این که سال ۸۱ لایحه اصلاح ماده ۱۰۴۱ تقدیم مجلس شد و سن ۱۵ و ۱۳ سال بر اساس نگاه فقهی جایگزین شد اما شورای نگهبان آن را نپذیرفت و در مجمع تشخیص مصلحت به تصویب رسید. در حال حاضر هم در قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ ماده ۵۰ مجازات هایی را وضع کرده ایم که جایگزین قانون راجع به ازدواج شده و می گوید اگر کسی خلاف این قانون ازدواج کند، مجازات دارد. این در حالی است که با آموزش و ترویج آگاهی های فرهنگی می توان از ازدواج دختران در سنین پایین جلوگیری کرد. اگر قانون اصلاح شود ولی فرهنگ و رفتارها اصلاح نشود، میزان تخلفات افزایش خواهد داشت.

در ضمن درصد قابل توجهی از دختران در این نوع ازدواج ها انگار فروخته می شوند، چون از طبقات اجتماعی و مالی ضعیف جامعه هستند. برای جلوگیری از این مقوله چه راهکاری می توان ارائه داد؟

– این همان بحث فرهنگی است که البته شرایط اقتصادی نیز در آن نقش بسیار مهمی ایفا می کند. قطعا در این جا ارتقای سطح سواد و فرهنگ دختران و خانواده ها مهم است. مثلا اقداماتی که برای بازگشت دختران بازمانده از تحصیل صورت می گیرد و خودم مهر امسال شاهد راه اندازی مدرسه ای برای دختران در حاشیه شهر زاهدان بودم، می تواند در چنین فرآیندهایی موثر باشد.

بنابراین دولت به موضوع بازماندگی از تحصیل توجه دارد و تشکل های غیر دولتی و خیریه ها نیز در این زمینه به دولت کمک شایانی می کنند. از سوی دیگر گفتگوهایی با علمای اهل تسنن در استان های سیستان و بلوچستان و گلستان داشته ایم و تلاش داریم که از طریق این گفتگوها در ارتباط با ارتقای وضعیت زنان، کودکان و جلوگیری از ازدواج کودکان اقداماتی انجام دهیم. خوشبختانه این علما نیز دیدگاه های روشن و خوبی دارند و معتقدند این رفتارها با آموزش و روشنگری قابل حل است.

معصومه ابتکار: تعادل جنسیتی بر هم خورده است

برای خروج زنان از کشور بدون اجازه همسر تاکنون اقدامات فراوانی انجام شده، اما همچنان این مسئله برای خروج زنان چالش برانگیز است. در این زمینه چه اقداماتی در دست انجام است؟

– این موضوع در مجلس و توسط نمایندگان مردم در حال پیگیری است. ما هم رایزنی کردیم و امیدواریم که گشایش رخ دهد. همچنین اقدامات مهمی در دولت یازدهم برای توسعه کارآفرینی زنان چه در حوزه بانوان در معرض آسیب و چه زنان تحصیل کرده انجام شده است. همچنین با توجه به بحث بهداشت، آموزش، اشتغال، هنر و ورزش شاهد پیشرفت های زیادی در کل کشور و در سطح بین المللی بودیم. دولت دوازدهم می خواهد ۳۰ درصد از مناصب دولتی در اختیار بانوان قرار گیرد.

خانم ابتکار شما از سازمان محیط زیست به این نهاد آمده اید. امروز چالش های محیط زیستی در ابعاد مختلف کشور مشاهده می شود. برای ورود دغدغه های محیط زیستی به خانه های مردم چه برنامه ای دارید؟

– هم اکنون ۳۰ درصد آب، خاک و نهاده های کشاورزی در ایران تا به سفره برسد و بعد در سر سفره اسراف می شود. در این زمینه فرهنگ خانواده ها بسیار مهم است. درک ارزش غذا و عدم اسراف در آب یا انرژی می تواند سبب تحولات عظیمی در کشور شود. در این زمینه در دولت دوازدهم کارگروه بهداشت، سلامت و محیط زیست معاونت رئیس جمهوری در امور زنان و خانواده به دو کارگروه «بهداشت و سلامت» و «محیط زیست، تغییر اقلیم و سکونتگاه های غیررسمی» تبدیل شد تا به طور مجزا مد نظر قرار گیرد. در این کارگروه موضوع مصرف آب نیز به طور جدی در دست بررسی و ارائه آموزش های مختلف به خانواده هاست.

درباره وضعیت لایحه حمایت از زنان توضیح دهید؟

– متاسفانه در جوامع مختلف از جمله ایران، خشونت هایی در داخل درصدی از خانواده ها علیه زنان و کودکان وجود دارد. خشونت، مناسبات خانواده را به هم می زند و سبب ناهنجاری های فراوان اجتماعی می شود. کسی که در داخل خانواده آسیب می بیند به زودی اجتماع را از موضعی دچار آسیب می کند. البته خشونت تعاریف ویژه خود را دارد و آخرین مرحله کتک زدن است. ولی به هر حال آثار و عوارض آن بسیار وسیع است. از همین رو پیگیر لایحه منع خشونت علیه زنان بوده ایم و در ماه های اخیر با همکاری قوه قضائیه آخرین بررسی ها روی آن انجام شده و در حال نهایی شدن است.

همچنین موضوع کودکان و جوانان برای دولت مهم است و در همین راستا لایحه ای در حمایت از کودکان و نوجوانان هم ارائه شده که در مجلس در حال جمع بندی است. امیدواریم با تصویب این لوایح پشتوانه قوی برای مقابله با خشونت در جامعه داشته باشیم. دولت در کنار پیگیری قوانین، با حمایت و توسعه اورژانس های اجتماعی با شماره تلفن ۱۲۲ در سطح مراکز استان و به تدریج تسری آن در سطح شهرستان ها هم کار کرده است. در کنار اغلب مراکز اورژانس اجتماعی خانه های امنی ایجاد شده و در همکاری خوبی با قوه قضائیه، امکان رهایی سریع افراد تحت خشونت در داخل خانواده به این خانه های امن ایجاد شده است.

زن امروز در مقایسه با گذشته تحصیل کرده تر، شاغل و دارای ویژگی های مطلوب و مستقل است، اما در محیط های شغلی با بینش مردسالارانه مواجه است، برای تساوی حقوق زنان و مردان در جامعه می توان چه اقداماتی را لحاظ کرد؟

– مصوبه اختصاص سهم ۳۰ درصدی مدیریت زنان در دستگاه های اجرایی که در آغاز این دولت تحقق یافت، نشان از اراده دولت در این زمینه دارد. بهبود رویکردها نسبت به جایگاه و توانمندی های زنان از آغاز دولت یازدهم روشن بوده است. با توجه به این رویکرد، بخشی از برنامه ها در زمینه زنان و خانواده تداوم یافته، برخی اصلاح و برنامه های جدیدی نیز لحاظ شده و پیگیری می شود. اما تاکید می کنم که سعی داریم حوزه زنان را با نگاه ملی ببینیم و شایسته سالاری را در نظر بگیریم. طی ماه های اخیر شش پست معاونت وزیر در اختیار خانم ها قرار گرفته که نشانگر روند مطلوبی است و سرعت ورود زنان به عرصه های تصمیم سازی را نشان می دهد که امیدوارم با شیب خوبی تداوم یابد. به هر حال لازم است در جایی که آمارها و شاخص ها نشان می دهد تعادل جنسیتی بر هم خورده، برای اصلاح اقدام کنیم.

همچنین هر جا سیاستی تدوین شده که از نیازهای بانوان غفلت شده باشد یا جایی که شکاف و فاصله افتاده، برنامه ریزی صحیح داشته باشیم تا شکاف ها از بین برود. هم اکنون منشور حقوق شهروندی زنان را پیگیری کرده و باید همه روی آن کار کنیم. در این شرایط قوای مقننه و قضائیه و سازمان های مختلف، به ویژه سازمان های مردم نهاد هم برنامه ها و وظایفی دارند که با همکاری آنها می توان بسیاری از مشکلات را حل کرد. خوشبختانه شاهد حضور زنان در قوه قضائیه هم هستیم و زنان به عنوان دادیار و رایزنان حقوقی می توانند در این قوه فعالیت کنند. هم اکنون ۶۰ تا ۶۵ درصد دانشجویان و ۲۷ درصد از اساتید دانشگاه ها را زنان تشکیل می دهند و دولت تلاش کرده زنان بتوانند در حوزه های کارآفرینی فعالیت کنند.

تاکنون تلاش های فراوان برای ارتقای قوانین جاری انجام و بسیاری از قوانین اصلاح شده اند، در عین حال نیاز به گفتگوهای زیادی وجود دارد. سازمان های مردم نهاد بسیاری هم در کشور فعالیت دارند و وزارت کشور ۲۵ هزار مجوز در این زمینه صادر کرده که در اکثر آنها خانم ها نقش محوری دارند؛ چه در موضوعات زنان و خانواده، آموزش و آسیب ها و چه در حوزه هایی مثل محیط زیست خانم ها بسیار با انگیزه فعالیت می کنند. این فعالیت ها به دلیل ماهیت داوطلبانه و معنوی، کارآیی و اثربخشی بالایی داشته و سرمایه اجتماعی بزرگی برای کشور محسوب می شوند.

چه اقداماتی برای صدور شناسنامه برای کودکان ایرانی متولد شده از مادران ایرانی انجام شده است؟ این در حالی است که این کودکان برای تحصیل، درمان و … با مشکلات عدیده ای روبرو هستند.

– معاونت زنان ریاست جمهوری و دولت دوازدهم در چارچوب قانونی باید زیرساخت های لازم مانند درهای ورود و خروج مجاز را فراهم کند. امیدواریم در شرایطی منطقی این فرصت برای زنان فراهم شود. هم اکنون وزارت کار برگه های اقامت موقتی را برای این افراد صادر کرده تا کودکان مورد اشاره مشکل آموزش و بازماندگی از تحصیل نداشته باشند. همچنین به دنبال این هستیم با تامین اعتبارات لازم برای فرزندان اتباعی که موفق به دریافت شناسنامه نشده اند، مشکل آنها را برطرف کنیم.


زندگی مشترک پس از خیانت هم ممکن است


مجله سیب سبز: اگر یک مرد با زنی غیر از همسر خود در ارتباط باشد، از نگاه عموم خیانت محسوب می‌شود اما اگر همین مرد مدارکی را برای مشروع بودن رابطه‌اش ارائه کند، ازدواج دوم است و از نگاه قانون دیگر خیانت نیست در حالی که بسیاری از خانواده‌ها این رفتار را یک نوع خیانت می‌دانند اگرچه این جامعه و قانون یک جامعه است که میزان خیانت و نامهربانی را مشخص می‌کند.

همیشه کسی که خیانت دیده باور نمی‌کند این اتفاق افتاده است و به جای تلاش برای بهبود وضعیت با انکار این موضوع، مشکلاتش را پیچیده‌تر می‌کند. در این مطلب پروفسور حسین باهر راه‌های کشف رفتارهای خیانکارانه و مقابله و مبارزه با آن را برای‌تان شرح می‌دهد.

زندگی مشترک پس از خیانت هم ممکن است
بهترین راه پیدا کردن حقیقت این است که از او بخواهید صادقانه و صریح درباره هر چیزی که به رابطه شما مربوط است، حرف بزند. اگرچه بیشتر زن و شوهرها پرسیدن مستقیم را سخت‌تر از کند و کاوهای پشت‌پرده رفتار همدیگر می‌دانند. حتی اگر با زیرنظر گرفتن همسرتان فهمیدید او خیانت می‌کند این دلیل خوبی نیست چون جاسوسی کردن کار درستی نیست. اگر همسرتان را زیرنظر بگیرید و هیچ اشتباهی در رفتار او پیدا نکنید، ممکن است احساس آرامش کنید، اما یادتان باشد که صداقت همسرتان را نشانه گرفتید. اکنون این شما هستید که در رابطه زناشویی‌تان چیزی را پنهان کرده‌اید. همه می‌خواهند حقیقت را بدانند، اما معمولا با انتخاب بدترین راه به این هدف می‌رسند.

دروغ شیرین یا حقیقت تلخ؟

همه ما اصرار داریم هرچه شریک زندگی‌مان می‌گوید، باور کنیم چون اعتماد به او، احساسی از امنیت و آرامش به ما می‌دهد. هیچ‌کس نمی‌خواهد به این مسئله اهمیت بدهد که همسرش دروغ می‌گوید به‌ویژه وقتی که احساس کند خیانتی در کار است. بیشتر انسان‌ها «دروغ شیرین» را به «حقیقت تلخ» ترجیح می‌دهند.

بسیاری از زنان تلاش می‌کنند از خیانت همسرشان چشم‌پوشی کنند، زیرا تغییرات تازه و قبول آنها غیرقابل تحمل است و دقیقا به این دليل است که معمولا همسران دیرتر از دیگران از خیانت شریک زندگی‌شان باخبر می‌شوند. همسر خیانتکار معمولا تمام تلاشش را برای گرفتن اعتماد شریک زندگی‌اش كرده و از این موقعیت کاملا سوء‌استفاده می‌کند. او همان چیزی را می‌گوید که همسرش دوست دارد بشنود: «من هرگز به تو خیانت نمی‌کنم.»

خانم‌ها! زرنگ باشید

کسی که خیانت می‌کند همیشه نگران این است که گیر بیفتد. اگر او بفهمد همسرش به او شک دارد، تمام تلاشش را می‌کند تا هیچ رد و نشانه‌ای از خیانت باقی نگذارد. درواقع فرد بدگمان به همسرش کمک می‌کند تا در خیانت موفق‌تر باشد. اگر به همسرتان شک دارید و بدگمانی‌های‌تان را به همسرتان نشان مي‌دهید، فهمیدن حقیقت خیانت برای‌تان سخت‌تر می‌شود. اعتماد و بدگمانی هر دو می‌توانند برای همسر خیانتكار مزیت باشند.

اگر به همسرتان شک دارید آن را ابراز نکنید تا زمانی که بتوانید اثباتش کنید. خوب است کمی درباره مشکلات زناشویی‌تان با هم حرف بزنید، اما به خیانت هیچ اشاره‌ای نکنید، چون او هرگز به شما نمی‌گوید که خیانت کرده است، مگر اینکه شما دلایل خوبی برای اثبات داشته باشید. پس هرگز بدگمانی‌تان را تا زمانی که دلیل واضحی برای خیانت او ندارید، نشان ندهید. او به راحتی می‌تواند حذف شما را  انکارکند. به واکنش همسرتان در برابر اتهامی که به او می‌زنید، فکر کنید. او به شما چه خواهد گفت؟ «شوخی می‌کنی؟»، «ما فقط دو تا دوست صمیمی هستیم»، «هیچ چیزی بین ما نیست»، «تو داری اشتباه می‌کنی.» اگر بتوانید واکنش‌های همسرتان را حدس بزنید، می‌توانید، از قبل دلایل مستندتان را به او نشان دهید.

شوک بعد از کشف خیانت

وقتی متوجه خیانت همسرتان می‌شوید خیالات و افکار زیادی درگیرتان می‌کند. شوک بعد از کشف راز خیانت واکنش‌هایي مثل افسردگی، خشم، افکار پریشان، عدم تمرکز و زیرنظر گرفتن همیشگی همسر نتایج اجتناب‌ناپذیر این موضوع هستند. بهترین راه برای مقابله با این احساسات و واکنش‌ها این است که با فرد مناسبی حرف بزنید با کسی که قضاوت نمی‌کند، حامی است و آرام‌تان می‌کند. کسی را انتخاب کنید که بدون پیشنهادات نامعقول و خشونت‌آمیر و نصیحت‌های ابتدایی و همیشگی شنونده خوبی باشد. نصیحت در این شرایط مفید نیست. پند و اندرز هیچ کمکی به شرایط شما نمی‌کند، تصمیم‌گیری‌های آنی نیز بی‌فایده هستند. اما پیدا کردن کسی که شنونده باشد بسیار مهم است زیرا تنش و فشار عصبی‌ای که تحمل کرده‌اید را آرام می‌کند.

زندگی مشترک پس از خیانت هم ممکن است

همچنین احساسات‌تان را نباید فورا با همسرتان در میان بگذارید. وقتی شما این راز را می‌فهمید و آن را با همسرتان مطرح می‌کنید او نمی‌تواند به حرف‌های‌تان گوش بدهد یا همراهی‌تان کند. مطرح کردن احساسات منفی‌تان با شدت و فشاری که تحمل می‌کنید باعث واکنش‌های دفاعی در همسرتان می‌شود.

جدایی تنها راه نیست

اگر زن و شوهر هر دو بخواهند رابطه زناشویی‌شان را حفظ کنند باید به فکر گام‌های بعدی باشند. قدم‌های بعدی سخت‌تر و مهم‌تر هستند. نجات و حفظ رابطه‌ای که از خیانت آسیب دیده است نیاز به همدلی هر دو نفر دارد. این هدفی نیست که به تنهایی به آن برسید.

تشخیص انگیزه‌های اصلی خیانت و حرف زدن درباره آن بسیار مهم است. اما همسر خیانتکار همیشه جزئیات را پنهان‌کند زیرا او نگران این مسئله است که حرف زدن درباره جزئیات فقط مشکلات را بیشتر و سخت‌تر ‌کند. گفت‌وگو درباره داستان خیانت باعث مطرح شدن حرف‌هایی می‌شود که نه گوینده و نه شنونده تحمل شنیدن آن را ندارند. سؤال‌هایی که جواب دادن به آنها سخت است و شنیدن جواب‌ها غیرقابل تحمل، بنابراین پیدا کردن انگیزه‌های خیانت و گفت‌وگو درباره جزئیات آن برای زن و شوهرها نیاز به بینشی عمیق و مهارت‌های ارتباطی موثر دارد. اما هرچه به مسئله پرداخته نشود مشکلات پیچیده‌تر می‌شوند. مشاوره برای زوج‌هایی که تردید دارند و نمی‌توانند احساسات‌شان را درست بشناسند و نگران آینده رابطه هستند بسیار ضروری و کمک‌کننده است.

این نکته را فراموش نکنید که زنان قدرت کافی برای مقابله با خیانت را دارند، تنها کافی است از این باور که همه مردها مثل هم هستند و جز به رابطه جنسی به چیز دیگری فکر نمی‌کنند، دست بردارند و در جهت بهبود شرایط زندگی مشترک خود تلاش کنند. لازم است بدانید برای مردان مهم‌ترین چیز در زندگی مشترک این است که ارزشمند و مورد احترام باشند و به آنها نشان دهند که تا چه اندازه به آنها احترام می‌گذارند و آنها را توانمند می‌دانند.


جراحی زیبایی در ایران، خیلی هم زیاد نیست!


روزنامه هفت صبح: طبق گزارش انجمن بین المللی جراحی پلاستیک، ایرانی ها در میانه ۲۵ کشور در رتبه ۲۰ قرار دارند.

جراحی زیبایی در ایران، خیلی هم زیاد نیست! (فوری)

شاید تعداد عمل های جراحی زیبایی در ایران زیاد به نظر برسند اما نسبت آن به جمعیت کشور زیاد نیست و در کشورهای مختلف آمریکایی، اروپایی و آسیایی در زمینه جراحی های تهاجمی و غیرتهاجمی پیشتازند. به گزارش خبرآنلاین و به نقل از سیناپرس، گزارش سالانه انجمن بین المللی جراحی پلاستیک (ISAPS) که ژوئن ۲۰۱۷ (خرداد ۱۳۹۶) منتشر شد، نشان می دهد که کشورهای آمریکا، برزیل، ژاپن، ایتالیا و مکزیک در رتبه های اول تا پنجم عمل های جراحی زیبایی تهاجمی و کم تهاجمی سال ۲۰۱۶ قرار داشته اند و ۴۱٫۱ درصد از کل عمل های پلاستیک جهان را به خود اختصاص داده بودند. روسیه، هند، ترکیه، آلمان و فرانسه در رتبه های ششم تا دهم و ایران نیز در رتبه بیستم این جدول جای گرفته بود.

محبوب ترین عمل های جراحی زیبایی جهان در سال ۲۰۱۶ (۱۳۹۵)

  • افزایش حجم / پروتز پستان (۱۵٫۸ درصد کل جراحی های زیبایی)
    لیپوساکشن (۱۴ درصد کل جراحی های زیبایی)
    جراحی پلک (۱۲٫۹ درصد کل جراحی های زیبایی)
    رینوپلاستی (۷٫۶ درصد کل جراحی های زیبایی)
    ابدومینوپلاستی (۷٫۴۱ درصد کل جراحی های زیبایی)

تفاوت جنسیتی

همانطور که انتظار می رود، بیشترین تقاضا برای عمل های جراحی زیبایی تهاجمی و غیرتهاجمی در بین زنان دیده می شود. گزارش ISAPS در سال ۲۰۱۶ (۱۳۹۵) نشان می دهد که ۸۶٫۲ درصد از کل عمل های جراحی زیبایی در جهان معادل با ۲۰,۳۶۲,۶۵۵ عمل جراحی مربوط به زنان بوده و بیشترین درخواست ها مربوط به پنج مورد زیر بوده است:

  • افزایش حجم / پروتز پستان
    لیپوساکشن
    جراحی پلک
    ابدومینوپلاستی
    ماستوپکسی (لیفت پستان)

جراحی زیبایی در ایران، خیلی هم زیاد نیست! (فوری)

اما مردان نیز از قافله جراحی های زیبایی عقب نیفتاده اند و ۱۳٫۸ درصد معادل با ۳,۲۶۴,۲۵۴ عمل جراحی را به خود اختصاص داده اند. پنج عمل جراحی پلاستیک عمده در مردان عبارتند از:

  • جراحی پلک
    ژنیکوماستی (بزرگی سینه مردان)
    رینوپلاستی (جراحی بینی)
    لیپوساکشن
    کاشت مو

این چند کشور

۱٫ آمریکا؛ پرتقاضاترین کشور جهان

حدود دو میلیون آمریکایی در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۶) تحت عمل های جراحی زیبایی مختلفی مانند افزایش حجم سینه، لیپوساکشن و ابدومینوپلاستی (عمل جراحی زیبایی برای حذف چربی اضافی ناحیه شکم) قرار گرفتند و ۱۵ میلیون نفر دیگر نیز تحت درمان با روش های کم تهاجمی مانند پوتاکس، تزریق ژل و فیلر (پر کننده) قرار گرفتند.

۲٫ وضعیت جراحی پلاستیک در برزیل

حضور «ایو پیتانگوی» (Ivo Pitanguy) معروف ترین جراح پلاستیک جهان در برزیل، در کنار حضور ۴۵۰۰ جراح پلاستیک و ارائه خدمات درمانی با قیمت های متنوع این کشور را به یکی از مقاصد اصلی گردشگران سلامت از نقاط مختلف جهان برای انجام جراحی های زیبایی تبدیل کرده است.

سائوپائولو و ریودوژانیرو اصلی ترین مقاصد گردشگران سلامت محسوب می شوند که خدمات متنوعی را در اختیار آنها قرار می دهند. افزایش حجم /پروتز پستان و لیپوساکشن، دو جراحی زیبایی اصلی د ر برزیل محسوب می شوند. در عین حال بیش از ۴ هزار جراح از نقاط مختلف جهان با هدف شرکت در دوره های آموزشی و شرکت در کارگاه های دکتر پیتانگوی، راهی این کشور شده اند.

جراحی زیبایی در ایران، خیلی هم زیاد نیست! (فوری)

۳٫ وضعیت جراحی پلاستیک در شرق آسیا

بسیاری از جوانان کره جنوبی و ژاپن (که در رتبه سوم بیشترین جراحی های زیبایی جهان جای دارد) ترجیح می دهند که چشمانی شبیه غربی ها داشته باشند؛ از همین رو جراحی پلک (بلفاروپلاستی) در صدر محبوب ترین جراحی های زیبایی این دو کشور جای دارد.

همچنین ۲۰ درصد از زنان اهل کره جنوبی جراحی های زیبایی تهاجمی و کم تهاجمی را تجربه کرده اند. رینوپلاستی (جراحی بینی) و لیپوساکشن در رتبه های بعدی جراحی های زیبایی در این کشور قرار دارند.

۴٫ جراحی پلاستیک در ایتالیا

شاید مردم ایتالیا به داشتن چهره های جذاب و زیبا مشهور باشند، اما عمل های جراحی زیبایی در این کشور به شدت رواج دارد و باعث شده که این کشور در رتبه چهارم بیشترین تعداد عمل های پلاستیک جای بگیرد. جراحی های کم تهاجمی به ویژه تزریق پوتاکس، فیلر و ژل برای برطرف کردن چین و چروک و خط لبخند، در کنار لیپوساکشن، محبوب ترین جراحی ها در این کشور اروپایی محسوب می شوند.

۵٫ وضعیت جراحی پلاستیک در ایران

به گفته دکتر «عبدالجلیل کلانتر هرمزی»، عضو هیات مدیره انجمن جراحان پلاستیک ایرانی، جراحی های فک و صورت، تزریق ها، جراحی های لیفت و لیپوساکشن اصلی ترین جراحی های زیبایی در ایران به شمار می روند.

در ایران رینوپلاستی (جراحی بینی) بیشترین میزان عمل های جراحی زیبایی را به خود اختصاص داده است؛ البته آمار دقیق را در این زمینه تنها وزارت بهداشت می تواند ارائه کند. جراحی پلک (بلفاروپلاستی)، افزایش حجم / پروتز پستان، لیپوساکشن، بوتاکس، تزریق فیلر و ژل در رتبه های بعدی جراحی های زیبایی تهاجمی و کم تهاجمی در بین ایرانیان قرار دارند.

جراحی زیبایی در ایران، خیلی هم زیاد نیست!


شهرتی که دامن کودکان را هم گرفت


روزنامه آسمان ابی: فیلم «بچه‌های آسمان» بخش مهمی از سینمای ایران است. اما مهم‌تر بازیگرهایی بودند که در این فیلم بازی کردند. بچه‌هایی که در کودکی به شهرت رسیدند و بعد از آن خبری از آن‌ها نشد.

شهرت خانمان‌سوز

روز دانش‌آموز است. یکی از برنامه‌های تلویزیونی دنبال چهره‌های محبوبی است که آن‌ها را به برنامه دعوت کند؛ چهره‌های محبوبی که خود دانش‌آموز هستند و می‌توانند برای این برنامه جذاب باشند. درنهایت قرعه دعوت از میهمانان به گزینه‌های امیرعباس کچلیک و شهریار فدایی می‌رسد؛ بچه‌هایی که با یک ویدئوی کوتاه در دنیای مجازی مشهور شده‌اند و حالا حتی مدیر برنامه هم دارند. شما برای دعوت از این میهمان‌ها باید هدیه میلیونی در نظر بگیرید و اول آن را به حساب مدیر برنامه (که معمولا پدر این بچه‌ها هستند) بریزید. جالب این‌که این بچه‌ها که از سر اتفاق مشهور شده‌اند، حالا به کلاس‌های مختلف اسب‌سواری و پیانو و بازیگری می‌روند و برای حضور در برنامه‌های ارگانی مبلغ بالایی می‌گیرند.

در اینستاگرام که چرخ می‌زنید می‌بینید تقریبا اکثر پدر و مادرهایی که اهل فضای مجازی هستند یک پیج هم برای بچه‌هایشان درست کرده‌اند. ویدئوی این بچه‌ها دست به دست می‌چرخد. دختر بچه‌ای شیرین‌زبانی می‌کند و حتی درباره مسائل روز نظر می‌دهد. این بچه‌ها تعداد فالوئرهای بالایی دارند و آن‌هایی که بزرگ‌اند از شهرتی که به دست آورده‌اند لذت می‌برند. آن‌ها در دنیای شهرت غرق می‌شوند و این برایشان لذت‌بخش است. خانواده‌ها هم برای این‌که نشان دهند بچه‌هایشان از نظر هوش و زیبایی سرآمد هستند با یکدیگر رقابت نامحسوسی دارند.

اما همه ماجرا این نیست. همه آن‌هایی که در کودکی به شهرت رسیده‌اند این محبوبیت را در بزرگسالی ندارند. خیلی از آن‌ها در دوران بلوغ فراموش می‌شوند. تغییرات جسمی باعث می‌شود آن‌ها دیگر بامزگی دوران بچگی را نداشته باشند و در نتیجه از چرخه محبوبیت فاصله بگیرند. نتیجه هم در مواقعی ناخوشایند است. مثل وقتی که «علی» «بچه‌های آسمان» به برنامه «حالا خورشید» آمد و از اعتیادی گفت که در روزهای فراموشی دچارش شده بود.

او چند سال بعد از بازی در این فیلم هیچ پیشنهاد کاری نداشته و برای همین شهرت ازدست‌رفته باعث افسردگی‌اش شده بود؛ افسردگی‌ای که نتیجه‌اش روی آوردن به مواد مخدر بوده است. نمونه خارجی علی «بچه‌های آسمان» بازیگر فیلم «تنها در خانه» است: «کوین». پسربچه‌ای که هنگام سال نوی میلادی از خانواده پرجمعیتش جا می‌ماند و تنهایی در خانه با دزدها دست و پنجه نرم می‌کند. سال‌ها بعد از بازی او، در فیلم‌های «تنها در خانه»، عکسی منتشر شد که نشان می‌داد پسربچه موبور این فیلم‌ها معتاد شده است. اعتیاد او دقیقا به دلیل کنار گذاشتنش از دنیای شهرت بود.

با قدرت‌گرفتن بچه‌ها در دنیای سینما و فضای مجازی هشدارهایی داده می‌شود، مبنی بر این‌که از مشهور کردن بچه‌ها باید جلوگیری کرد. دیدن چند نمونه از سرنوشت کسانی که در دنیای کودکی به شهرت رسیده‌اند کافی است تا این هشدارها جدی‌تر گرفته شوند. بچه‌ها در کودکی به شهرت نیاز ندارند. شهرت باعث می‌شود زیادی مورد توجه قرار گیرند و جدایی آن‌ها از این میزان محبوبیت مخرب خواهد بود. مهم‌تر این‌که خیلی از این افراد وقتی بزرگ می‌شوند دوست ندارند همه آن‌ها را به چشم یک خاطره در گذشته نگاه کنند. اتفاقی که برای خیلی از بازیگرانی افتاده است که در دوران کودکی فیلم و سریال بازی می‌کردند و آن‌ها از این موضوع ناراضی‌اند.

شهرت خانمان‌سوز

خانواده‌ها حالا، بدون توجه به این‌که آینده بچه‌ها چه خواهد بود، هر روز آن‌ها را مشهورتر می‌کنند. بچه‌ها در معرض نمایش گذاشته می‌شوند و برای محبوب بودن رقابتی شکل گرفته است. روان‌شناسی می‌گفت جدا شدن از شهرت به آدم‌های بالغ هم آسیب‌ می‌زند و آن‌ها را در انزوا فرو می‌برد. حالا تصور کنید این اتفاق برای کودکی بیفتد که به جای بچگی کردن مدام در فکر بهتر دیده شدن است. قرار نیست خانواده‌ها را نگران کنیم، اما آسیب‌دیدگی بچه‌هایی که در دوران کودکی به شهرت می‌رسند کاملا جدی است.

گفت‌وگو با بازیگری که در نوجوانی شهرت داشت، اما این روزها کمتر کسی او را می‌شناسند

یادم تو را فراموش

آزاده باقری: تا زمانی که «شهرت» نداشته باشی، تمام تلاش خودت را می‌کنی که به آن برسی، اما وقتی به سراغت آمد، تمام تلاشت را می‌کنی که در جمع‌های عمومی کمتر شناخته شوی. امان از زمانی که فراموش شوی… غم دنیا به سراغت می‌آید که چرا دیگر کسی تو را نمی‌شناسد. این اتفاق برای بسیاری از بازیگران سینما و تلویزیون رخ می‌دهد؛ بازیگرانی که در مدت‌زمانی کوتاه یا بلند بسیار مشهور می‌شوند و با سیلی از پیشنهادهای مختلف روبه‌رو هستند و نمی‌دانند به کدام یک از آن‌ها پاسخ مثبت بدهند، اما بعد از گذشت چند سال دیگر کسی یادی از آن‌ها نمی‌کند.

این اتفاق هم البته در سال‌های اخیر بیشتر برای بازیگرانی افتاده که در خردسالی، کودکی و نوجوانی بازیگر شناخته‌شده‌ای بوده‌اند، ولی همین که سن‌وسالی از آن‌ها گذشته و چهره کودکی‌شان فرق کرده است دیگر کسی از آن‌ها یاد نمی‌کند؛ مگر برای وقت‌هایی که بخواهند یادی از گذشته و خاطرات دهه ۶۰ و ۷۰ کنند؛ دورانی که فیلم‌ها و سریال‌هایی ساخته می‌شد که بیشتر حول محور شخصیت کودک یا نوجوان می‌گذشت و در کنار او ماجراهای جالب و هیجان‌انگیزی رخ می‌داد.

از این دست بازیگرها کم نداریم که چهره کودکی‌شان در ذهنمان حک شده است. به فکرمان خطور هم نمی‌کند این‌ها بعد از گذشت این همه سال بزرگ شده‌اند و این سوال برایمان پیش نمی‌آید که چرا اصلا از آن‌ها خبری نیست و چرا دیگر بازی نمی‌کنند؟ این موضوع بهانه‌ای شد به سراغ دو نفر از همین بازیگران برویم. کاوه آهنگر و علیرضا رئیسی؛ بازیگرهایی که چهره کودکی‌شان را در سریال «روزگار غریب» و فیلم «پاتال و آرزوهای کوچک» به خاطر می‌آوردید. آن‌ها دیگر بزرگ شده‌اند و گلایه‌مندند ‌که چرا در این سال‌ها فراموش شده‌اند…

فراموش‌شدگان

می‌گوید چهره کودکی‌اش برای بسیاری آشناست. از سه‌سالگی جلوی دوربین رفته که البته خودش آن سال‌ها را، به دلیل سن پایینش، به خاطر ندارد. سریال «آپارتمان» اولین کار اوست که در خردسالی به واسطه پدرش، مرحوم رضا آهنگر، برای بازی در آن انتخاب شده بود. برادرش «علی کوچولو»ی خودمان است: امید آهنگر. او هم بازیگری است که کودکی‌اش معروف‌تر از بزرگسالی‌اش است و حالا در کشور هلند مشغول به کار فیلمسازی است. کاوه می‌گوید: «من از کودکی با دوربین آشنا شدم.

در همان سن‌وسال بسیار معروف بودم. اوج شهرتم بعد از بازی در فیلم‌های «ساعت سحرآمیز» و «پس از باران» بود. بازی در سریال «روزگار قریب» که پنج سال برای آن وقت گذاشتم، کمک کرد بیشتر از هر زمان دیگری شناخته شوم.» اما این شهرت با او کاری نکرد که بتواند در بزرگسالی هم آن‌طور که باید در رشته بازیگری خوش بدرخشد. ادامه می‌دهد: «وقتی سنم بیشتر شد و دیگر نوجوان نبودم، پیشنهادهای بازیگری کمتری به من شد. این اتفاق فقط برای من نیفتاد؛ بسیاری از بازیگرهایی که مانند من از نوجوانی کارکردند همین حرف را می‌زنند؛ بازیگرانی که مدتی در کودکی و نوجوانی کار می‌کنند و بعد از آن فراموش می‌شوند. البته تعدادی از آنان به‌صورت خودآگاه از دنیای بازیگری خداحافظی می‌کنند و وارد شغل و حرفه دیگری می‌شوند. اما بسیاری دیگر ناخودآگاه فراموش و کنار گذاشته می‌شوند. تغییر چهره و تغییر صدا از عواملی است که به کم‌کار شدن این بازیگران کودک در بزرگسالی منجر شده است.»

دیگر بیشتر دوست دارم پشت صحنه باشم

به اعتقاد کاوه آهنگر، بسیاری از بازیگرهای کودک، به‌واسطه ماندگار شدن در چهره کودکی‌شان، فراموش می‌شوند و کسی فکر نمی‌کند وقتی بزرگ شوند هم می‌توانند در این عرصه فعالیت کنند: «البته من خودم به دلایل شخصی کم‌کار شدم: اول این‌که ۲۷ ماه خدمت سربازی‌ام را گذراندم و دوم این‌که چند سالی خارج از ایران زندگی کردم. برای همین در این مدت نتوانستم آن‌طور که باید کار کنم و همین باعث شد تا حدی فراموش شوم.» البته او تاکید می‌کند بعد از آمدن به ایران باز هم در چند پروژه کار کرده است: «وقتی به ایران آمدم، در سریال «هفت سنگ» آقای بذرافشان حضور داشتم و از طرف دیگر با گذر زمان دغدغه‌های من درباره هنر هم تغییر پیدا کرد.

شهرت خانمان‌سوز

کاوه آهنگر

بیشتر از بازیگری، دوست دارم پشت صحنه به کارگردانی مشغول باشم. برای همین شروع به نوشتن کردم. در چند پروژه دستیار کارگردان و برنامه‌ریز بودم. خیلی وقت‌ها برای خودم نوشته‌ام و چند فیلم کوتاه هم ساخته‌ام. در جشنواره سی‌وششم فجر هم در فیلمی به اسم «خجالت نکش»، به کارگردانی رضا مقصودی، هم بازی کرده‌ام که در جشنواره پخش شد و اتفاقا مورد توجه مخاطبان و داوران هم قرار گرفت.»

به ما بازیگر نوستالژی نگویید

کاوه آهنگر انتقاد می‌کند از این‌که بر آن‌ها نام «بازیگر نوستالژی» گذاشته‌اند و می‌گوید: «بازی در فیلم «خجالت نکش» حداقل این فرصت را به من داد که بار دیگر بتوانم دیده شوم. اما متاسفانه روی ما بازیگرهایی که در کودکی و نوجوانی بازی کرده‌ایم یک نام گذاشته‌اند و بیخود و بی‌جهت آن را یدک می‌کشیم: «بازیگر نوستالژی». البته همین واژه برای بسیاری به یک منبع درآمد تبدیل شده است. در بسیاری از برنامه‌ها ما را به‌عنوان بازیگر نوستالژی دعوت می‌کنند و در مقابل ویترینی که ساخته‌اند قرار می‌گیریم. درصورتی‌که بعد از آن هیچ اتفاقی هم برای زندگی هنری ما رخ نمی‌دهد. من به‌شخصه تلاش کردم کار کنم و اگر جلوی دوربین نشد پشت دوربین کارم را ادامه دهم.

بسیاری از این بازیگرهایی که به نام نوستالژی شناخته می‌شوند حق‌شان خیلی بیشتر از این حرف‌هاست که بخواهند فقط به‌عنوان بازیگرهای دوران گذشته معرفی شوند. باید به ما اعتماد کنند. بسیاری از ما می‌توانیم شرایط بهتری فراهم می‌کنیم و بسیار بهتر باشیم. به‌هرحال خاموش شدن و دیده نشدن بدترین اتفاق برای یک بازیگر است. وقتی خبری از یک هنرمند نیست رسانه‌ها از او هیچ سراغی نمی‌گیرند و این اصلا خوب نیست.»


آیا طرح ترافیک در کشور‌های دیگر هم اجرا می‌شود؟


روزنامه ایران: «از مهم‌ترین مشکلات شهر‌های بزرگ در حوزه حمل‌ونقل، آلودگی هوا و ترافیک است. از جمله شیوه‌های کاهش آلودگی هوا و روانسازی ترافیک، سیاست قیمت‌گذاری تسهیلات حمل‌ونقل است. تغییر قیمت استفاده از تسهیلات حمل‌ونقل در یک محدوده خاص از شبکه می‌تواند باعث تغییر در برخی تصمیم‌های حمل‌ونقلی افراد شود و در انتخاب وسیله یا مقصد سفرهای روزانه مؤثر است.

 

عملکرد کارآمد کلانشهرها به وجود یک سیستم حمل‌و‌نقل کارآمد بستگی دارد. در بسیاری از کلانشهرهای کشورهای در حال توسعه بخصوص در آسیای جنوب شرقی، چین، هند و بسیاری از کشورهای امریکای لاتین، با رشد سریع تقاضا در حمل‌و‌نقل شهری و پیشی گرفتن آن از ظرفیت سیستم حمل‌و‌نقل، حجم بالایی از ازدحام در شهر اتفاق می‌افتد که بر روند توسعه اقتصادی آن مناطق تأثیر منفی داشته است.

 

آیا در کشورهای دیگر هم طرح ترافیک اجرا می‌شود؟

 

برای مثال شهر بانکوک روزانه به‌ طور متوسط سه میلیون نفر به علت تأخیر ترافیکی دو ساعته وقت‌شان در سفر تلف می‌شود. به‌ علاوه در بسیاری از شهرهای بزرگ به‌ دلیل وجود تراکم بیش از حد در شبکه جاده‌ای، کیفیت هوا کاهش قابل ملاحظه‌ای داشته است. تجربه کشورهای توسعه یافته در زمینه قیمت‌گذاری نشان می‌دهد که با تغییر سیاست و قیمت ورود به محدوده، استفاده از ماشین شخصی در سفر‌های مختلف کاهش یافته‌ است. همچنین سیاست قیمت‌گذاری موجب کاهش تمایل به استفاده از سواری شخصی در ورود به محدوده مرکزی شهر شده است.

 

قیمت‌گذاری راه عبارتی کلی است که به اخذ عوارض از رانندگان در مقابل استفاده از راه یا استفاده از بخش یا مسیر معینی از شبکه راه‌ها در زمان‌های معین اطلاق می‌شود. نمونه‌های آن روش‌های سنتی و رایج مانند باجه‌های اخذ عوارض در بزرگراه‌ها و روش‌های مدرن مانند سیستم‌های اخذ الکترونیکی عوارض در کشورهایی چون سنگاپور، انگلیس و هنگ‌کنگ است. تفکری منطقی بر اساس اصول اقتصادی پشتوانه مسأله قیمت‌گذاری راه است، به این صورت که اخذ عوارض از کاربران جاده‌های دارای تراکم در مقابل جاده‌های بدون تراکم، موجب جاری شدن سودهایی اقتصادی خواهد شد. اصطلاح‌های مترادف فراوانی برای قیمت‌گذاری راه استفاده می‌شود. مواردی مانند: شارژ کاربران جاده، نرخ‌گذاری تراکم، قیمت‌گذاری تراکم، عوارض‌گذاری جاده، قیمت‌گذاری متغیر و غیره. همه این اصطلاحات اصول یکسانی را منعکس می‌کنند. در کشور انگلستان در اوایل دهه ۱۹۶۰ اصطلاح قیمت‌گذاری جاده برای پوشش هرگونه عوارض ترافیکی که از کاربران جاده‌ای اخذ می‌شد، استفاده شد. در طول دهه ۱۹۹۰ اصطلاح شارژ کاربران جاده‌ای به طور گسترده برای طرح‌های اخذ مستقیم عوارض از کاربران استفاده می‌شد اما از سال ۲۰۰۰ اصطلاح قیمت‌گذاری تراکم ترجیح داده شد.

 

قیمت‌گذاری را‌ه دارای تاریخچه‌ای طولانی است. همان طور که مونرو و همکارانش (۲۰۰۶) ادعا می‌کنند، عوارض جاده‌ها در قرن چهارم قبل از میلاد در هند، در قرون ۱۴ و ۱۵ میلادی توسط امپراطوری رم در اروپا و در قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی نیز در ایالات متحده امریکا مورد استفاده قرار گرفته است. عوارض روی جاده‌ها و پل‌ها از اواخر قرن هجدهم یعنی سال ۱۷۹۰ میلادی در امریکا رایج بوده است. این دوران با شکوفایی اقتصاد امریکا مقارن بود. در آن زمان حمل و نقل بهتر به معنی آزادراه‌های بیشتر بود. ایالت‌ها و دولت‌های محلی بودجه و منابع مالی محدودی در اختیار داشتند که پاسخگوی نیازهای حمل ونقل نبود. به همین دلیل آزادراه‌های خصوصی با سرمایه مالی شرکت‌های سهامی احداث شد و سهام آن در بازارهای بورس معامله می‌شد.

 

صاحبان سهام از محل دریافت عوارض و مالیات‌های بزرگراه‌ها، سود سهام خود را دریافت می‌کردند. به این طریق راه‌های خصوصی و سیستم عوارضی در این راه‌ها تا اواسط قرن نوزدهم ادامه داشت و در آن سال‌ها به اوج خود رسید. توسعه ریل رقابت شدیدی را بین ریل و جاده به وجود آورد که منجر به کم رنگ شدن اهمیت جاده شد. در نتیجه بیشتر بزرگراه‌ها یا به دولت واگذار شدند یا به صورت نیمه دولتی درآمدند. از آن زمان یعنی اواسط قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم مردم امریکا رغبت چندانی به قیمت‌گذاری راه‌ها نشان نداده و با آن مخالفت ورزیده‌اند. از اوایل سال‌های ۱۹۶۰ سیستم عوارض سنتی برچیده شد و به جای آن سیستم پرداخت هنگام عبور جایگزین شد و در دهه‌های ۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.

 

در کشور انگلیس از سال ۱۹۶۴ تاکنون با هدف کم کردن بار ترافیکی راه‌ها و کمک به تأمین اعتبارات برای ساخت و توسعه راه‌ها، استراتژی‌های مختلفی برای قیمت‌گذاری راه‌ها اجرا شده است. از سال ۲۰۰۳ به بعد در شهر لندن سیاست‌های سخت گیرانه‌تر و همراه با نرخ‌های بالاتر با هدف کاهش هر چه بیشتر بار ترافیک اعمال شده است. یکی از موفق‌ترین تجربه‌های قیمت‌گذاری راه‌ها را کشورهای هنگ‌کنگ و سنگاپور از اواسط دهه ۷۰ میلادی تاکنون داشته‌اند. هنگ‌کنگ در خلال سال‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی با وجود رشد جمعیت و تقاضای حمل و نقل توانست ۲۰ درصد از بار ترافیکی درون پایتخت بکاهد. همچنین سنگاپور نیز در مدیریت ترافیک توفیق زیادی داشته و دو دهه است اخذ الکترونیکی عوارض را تجربه می‌کند.

 

در کشور نروژ از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۸۰ درصد کل بودجه ساخت و توسعه زیرساخت‌های حمل ونقل از محل، قیمت‌گذاری راه‌ها تأمین شده است. اما در دو دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی تحولات زیادی در سیستم قیمت‌گذاری راه‌ها به وجود آمد و در نتیجه ۲۶ درصد کل بودجه ساخت زیربناهای حمل ونقل کشور نروژ در دو دهه مذکور از محل قیمت‌گذاری راه‌ها تأمین شد. در سال ۱۹۹۷ تعداد پروژه‌های راه‌سازی با استفاده از درآمد‌های حاصل از قیمت‌گذاری راه‌ها به ۳۰ پروژه رسید.

 

سنگاپور طرح قیمت‌گذاری را نخستین بار در سال ۱۹۷۵ با استفاده از عوارض روزانه با فناوری پایین معرفی کرد. در سال۱۹۸۸، این شهر به استفاده از سیستم قیمت‌گذاری الکترونیکی کاملاً اتوماتیک روی آورد. در سال ۲۰۰۳، طرح قیمت‌گذاری محدوده در مرکز لندن معرفی شد. طرحی مشابه نیز در مرکز استکهلم از ژانویه ۲۰۰۶ به اجرا درآمد.

 

از جمله طرح قیمت‌گذاری محدوده که با هدف مدیریت تراکم طراحی شده، طرح عوارض تراکم در استکهلم است. این طرح محدوده مرکز شهر را شامل می‌شود و ۱۸ نقطه کنترلی دارد. قیمت‌گذاری در روزهای هفته بین ساعات ۶:۳۰ تا۱۸:۳۰ اجرا می‌شود و نرخ عوارض دریافتی از کاربران بر اساس ساعات روز متفاوت است. در واقع در این سیستم عوارض در ساعات مختلف روز بر اساس میزان ترافیک تعیین می‌شود. همچنین روزهای آخر هفته، تعطیلات و یک روز قبل از تعطیلات از کاربران مسیرهای این محدوده عوارض اخذ نمی‌شود.

 

از طرح‌های قیمت‌گذاری منطقه‌ای که به اجرا درآمده است، طرح قیمت‌گذاری تراکم معرفی شده در شهر لندن در سال ۲۰۰۳ است که این منطقه یک محدوده ۲۱ کیلومتر مربعی از مرکز شهر لندن را احاطه می‌کند. در ابتدا نرخ عوارض در نظر گرفته شده برای رانندگی یا پارک خودرو در مسیرهای عمومی در این منطقه طی روزهای هفته از ساعت ۷:۰۰تا ۱۸:۳۰ پنج پوند در روز تعیین شده بود. در سال۲۰۰۵، ضمن این که زمان قیمت‌گذاری در روز به اتمام در ساعت ۱۸ کاهش یافته، نرخ عوارض نیز به ۸ پوند افزایش یافت. البته استثنائاتی نیز برای ساکنین این منطقه از جمله ۹۰درصد تخفیف در عوارض، در نظر گرفته می‌شود.»